Darmowe narzędzie do tłumaczeń stron internetowych
  • Witaj na naszej Stronie


    Wywiad podczas konferencji "Budownictwo Smart 3 E", która odbyła się w Gdańsku.


    Polskie Stowarzyszenie Pomp Ciepła to organizacja non profit, która od 15 lat prowadzi działalność w zakresie propagowanie wykorzystywania i upowszechnianie stosowania pomp ciepła jak, magazynowania energii ciepła i chłodu, zagospodarowania energii odpadowej oraz budownictwa ekoenergetycznego.

    Czytaj Więcej

    Najbliższe Konferencje,Spotkania,Imprezy

    14-17 Marca

    Wyjazd pracowników WIM UTP do TEK-TEK w Norwegii
    w ramach projektu norweskiego.
    Norweski Partner Projektu:

    Tel-Tek Oficialana Strona

    30-31 Marca

    XIX Międzynarodowych Targów Energetyki i Elektrotechniki ENEX
    oraz XIV Targi Odnawialnych Źródeł Energii ENEX Nowa Energia.
    Energetyka, elektrotechnika i odnawialne źródła energii zakrólują od 30 do 31 marca 2016 w Targach Kielce.

    2-3 Kwietnia

    W dniach 2 - 3 kwietnia 2016 roku w Bydgoszczy
    odbędzie się XXXIII edycja
    Targów Budownictwa i Instalacji GRY-BUD.

    7 Kwietnia

    Tekst W Przygotowaniu

    03 of February

    Tekst W Przygotowaniu

    23 of January

    Tekst W Przygotowaniu

  • O pompach ciepła

    Pompa ciepła jest maszyną cieplną wymuszającą przepływ ciepła z obszaru o niższej temperaturze do obszaru o temperaturze wyższej. Proces ten przebiega wbrew naturalnemu kierunkowi przepływu ciepła i zachodzi dzięki dostarczonej z zewnątrz energii mechanicznej (w pompach ciepła sprężarkowych) lub energii cieplnej (w pompach absorpcyjnych). More


    Future Services

    Lorem ipsum dolor sit amet conse ctetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore

    Magna ipsum dolor sit amet conse ctetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exet ut labore et dolore magna. Ipsum dolor sit amet conse ctetur adipisici rcitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo.

    Czytaj Więcej
  • Woda

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

  • Grunt

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

  • Ciepło Odpadowe

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

  • Powietrze

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

  • Usługi

    Cennik Naszych Usług


    Cenniki poszczególnych usług budowlanych remontowych. Analizując podane ceny należy pamiętać, że są informację mają charakter poglądowy i cennik nie jest ofertą handlową w rozumieniu Prawa Handlowego. Ostateczny koszt usług ustalają Państwo indywidualnie z wykonawcą.
    Jeżeli cena jest podana w wartości netto należy do podanej kwoty dodatkowo doliczyć podatek VAT, który w zależności od rodzaju usługi może wynosić 8% lub 23%.


  • Artykuły

    Pompy ciepła a efektywność energetyczna w budownictwie i przemyśle.

    Jednym z najważniejszych elementów efektywności energetycznej jest uzyskanie optymalnego efektu eksploatacyjnego jak najmniejszym nakładem pracy

    Czytaj Więcej
    Efektywne Pompy Ciepła i Magazynowanie Energii Ciepła.

    W energetyce na skalę techniczną opanowane jest magazynowanie ciepła. W rocznym cyklu pracy systemu magazynowania energii można wyróżnić dwie zasadnicze fazy:

    Czytaj Więcej
    Prosument bez tajemnic – fakty i mity o programie.

    Program pn. „Wspieranie rozproszonych, odnawialnych źródeł energii – Prosument – linia dofinansowania z przeznaczeniem na zakup i montaż mikroinstalacji odnawialnych źródeł energii”

    Czytaj Więcej
    Certyfikacja instalatorów OZE Część 1.

    Wraz z nowelizacją ustawy Prawo Energetyczne z dnia 11 września 2013 r., zwanego potocznie „Małym Trójpakiem Energetycznym”, został wprowadzony do porządku prawnego Polski

    Czytaj Więcej
    Certyfikacja instalatorów OZE Część 2.

    Od chwili nowelizacji ustawy Prawo energetyczne w zakresie implementacji założeń wynikających z dyrektywy 2009/28/WE, zwanej „Małym Trójpakiem”, poprzez ustawę o OZE

    Czytaj Więcej
    Magazynowanie Energii na Potrzeby Ogrzewania/Chłodzenia-przykłady

    W energetyce na skalę techniczną opanowane jest magazynowanie ciepła. W rocznym cyklu pracy systemu magazynowania energii można wyróżnić

    Czytaj Więcej
    Zarys Rozwoju Pomp Ciepła w Polsce

    Pierwsze instalacje grzewcze z pompami ciepła zostały zbudowane w Polsce od koniec lat 80

    Czytaj Więcej
    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

    Czytaj Więcej
  • Projekt Renewx

    Europa w branży chłodnictwa, klimatyzacji i pompy ciepła ma roczny obrót 30 mld euro i zatrudnia około 200. 000 osób. Projekt renewX ma na celu opracowanie nowych technologii platform i zapewni europejskim producentom alternatywny projekt i produkcje tras, które pomogą im rozwijać ich asortyment i skutecznie konkurować z konkurencji. Zostanie to osiągnięte poprzez rozwuj i demonstracje technologii nowatorskich wymiennik ciepła i procesu produkcyjnego, który umożliwi wzmożoną Penetracje rynku systemów produkcji Europejskiej powietrza typu źródła pompy ciepła.


    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

    details

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu More

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu More

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu. More

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu More

  • Historia Stowarzyszenia

    Tekst W Przygotowaniu

    Statut PSPC

    Nasz Zespół

    Prezes Zarządu Polskiego Stowarzyszenia Pomp Ciepła
    - Tomasz Mania

    kontakt tel.792 141 170
    e-mail: tomasz-mania@wp.pl

    V-Ce Prezes Zarządu Polskiego Stowarzyszenia Pomp Ciepła
    - Paweł Kulikowski

    Sekretarz Polskiego Stowarzyszenia Pomp Ciepła
    - Rickard Olejnik

    Skarbnik Polskiego Stowarzyszenia Pomp Ciepła
    - Piotr Langowski

  • Nasza Lokazlizacja

    Polskie Stowarzyszenie Pomp Ciepła


    Polskie Stowarzyszenie Pomp Ciepła
    80-231 Gdańsk, ul. Fiszera 14 80-231 Gdańsk,
    NIP 957-08-29-326
    REGON: 192735008
    KRS 0000102044
    Bank Zachodni WBK S.A. V Oddział Gdańsk
    Nr rach. 41 1090 1098 0000 0000 0985 4716

    Adres do Korespondencji i Siedziba:

    Polskie Stowarzyszenie Pomp Ciepła
    Budynek NOT w Gdańsku
    ul. Rajska 6 ; 80-231 Gdańsk pokój nr 313 / piętro III
    tel. + 48 58 321 84 54, tel. kom. 792 14 11 70
    E-mail: pspc@imp.gda.pl
  • <
  • <
  • Privacy Policy

    Tekst W Przygotowaniu.

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

    Tekst W Przygotowaniu

  • Pompy Ciepła a Efektywność Energetyczna w Budownictwie i Przemyśle

    Jednym z najważniejszych elementów efektywności energetycznej jest uzyskanie optymalnego efektu eksploatacyjnego jak najmniejszym nakładem pracy. W ostatnim dziesięcioleciu nastąpił gwałtowny rozwój w zakresie technologii budowlano-instalacyjnych.

    Dodatkowo zwiększyły się wymagania inwestorów w stosunku do wykonawców, jak i projektantów. Istotnym elementem procesu projektowo-budowlanego stała się umiejętność łączenia różnych tradycyjnych technologii grzewczych z technologiami odnawialnych źródeł energii. W dobie gwałtownego rozwoju OZE dostrzeżono możliwość wykorzystania ,,darmowej” energii pochodzącej ze środowiska do obniżenia kosztów eksploatacji budynków.Potrzeby energetyczne ludzkości stale rosną, szczególnie widoczne jest to w branży grzewczej. Postęp cywilizacyjny na przełomie XX i XXI w. doprowadził do spustoszenia zasobów naturalnych, degradacji środowiska naturalnego oraz zanieczyszczenia atmosfery do tego stopnia, iż w niektórych miastach w Polsce (np. Kraków) zakazano całkowitego spalania w obrębie centrum. Można powiedzieć, że jest to ostatni sygnał dla ludzkości, aby sięgnąć po inne alternatywne źródła energii oraz zmodernizować istniejące systemy grzewcze do tego stopnia, aby były jak najmniej uciążliwe dla środowiska. Polityka UE i wprowadzanie restrykcyjnych przepisów odnośnie do systemów grzewczych, jak i promowanie efektywności energetycznej na wszystkich poziomach gospodarki spowodowało większe zainteresowanie systemami opartymi na pompach ciepła, wciąż u nas niedocenianych. To z kolei przekłada się na energetykę rozproszoną i dywersyfikację źródeł ciepła, chłodu oraz prądu. Kierunki rozwoju budownictwa oraz przemysłu zostały już określone przez wiele państw w Europie, jak i na świecie. Efektywności EkoEnergetycznej nie jesteśmy w stanie zbudować bez OZE ze szczególnym naciskiem na pompy ciepła. Te same w sobie nie są urządzeniami grzewczymi, ale transformatorami stanów energetycznych, a swoją ,,wielkość” zawdzięczają możliwościom zagospodarowania różnych rodzajów energii o zróżnicowanych potencjałach egzergetycznych.


    Pompa ciepła – historia, zasada działania, systematyka, podział, rodzaje

    Jak powiedział dr R. Jacobs, koordynator European Heat Pumps Summit, "Ogrzewanie przez spalanie jest równie stare, jak ludzkość. W najbliższych latach prawdopodobnie zacznie być traktowane jak relikt przeszłości. Paliwa pierwotne są zbyt cenne, żeby używać ich do spalania tylko po to, aby ogrzać pomieszczenie do 20°C". Wypowiedź ta jest kwintesencją zdefiniowania problematyki związanej z zastosowaniem układów, które w sposób bezemisyjny lub niskoemisyjny wytwarzają energię ciepła i chłodu, a w przyszłości w układach hybrydowych będzie wytwarzana również energia elektryczna. Technologicznie jedynym układem mogącym sprostać temu zadaniu jest właśnie pompa ciepła.


    Pompa ciepła (ang. heat pump) została zdefiniowana w literaturze technicznej jako maszyna cieplna lub jako urządzenie chłodnicze do przekazywania energii ciepła lub chłodu na drodze procesów termodynamicznych z ośrodków o niższej temperaturze do ośrodków o wyższej temperaturze. Konwersja energii w pompach ciepła może odbywać się na różnych poziomach egzergetycznych.


    Ich historia ma już prawie 200 lat i jest powiązana z odkryciami w dziedzinie chłodnictwa. W 1810 r. szkocki naukowiec J. Leslie skonstruował pierwszy absorpcyjny agregat chłodniczy. 20 lat później Amerykanin, Jacob Perkins zbudował chłodziarkę sprężarkową.


    Dopiero Francuz Nicolas Léonard Sadi Carnot jako pierwszy dokonał opisu relacji między ciepłem i pracą. Książka Carnota została opublikowana prywatnie, ale miała ogromny wkład w uporządkowanie zasad związanych z energią mechaniczną, która może zostać przekształcona w energię cieplną całkowicie, natomiast ciepło jako źródło energii może być tylko częściowo przekształcone w energię mechaniczną. Jednak dopiero Wiliam Thomson w 1852 r. opisał szczegółowo zasady działania pomp ciepła i udowodnił, że maszyny chłodnicze mogą być wykorzystywane również do ogrzewania. Trzy lata później skonstruował parownię w jednej z warzelni soli w Austrii. W wyniku sprężania powietrza maszyna ogrzewała opary solanki, a uzyskiwane ciepło trafiało ponownie do użytku. Dalszy rozwój technologii chłodniczo-grzewczej nastąpił dzięki rozpowszechnieniu energii elektrycznej. W 1928 r., T.G. Haldane skonstruował pierwszą instalację do ogrzewania domu opartą na amoniakalnym agregacie sprężarkowym.

    Poważne braki węgla, które były spowodowane wybuchem II wojny światowej, pozwoliły na kolejne intensywne prace nad technologią pomp ciepła. Największe instalacje z tamtego okresu zasilały m.in. ratusz, budynek kongresu i urzędy w Zurychu. Spadek cen ropy i rozwój energetyki jądrowej po II wojnie światowej przyczynił się jednak do spadku zainteresowania tą technologią, które utrzymywało się na niskim poziomie, aż do lat 70. Ponownym impulsem do rozwoju prac nad pompami ciepła był kryzys naftowy, dzięki któremu, poczynając od lat 80., można zauważyć coraz powszechniejsze zastosowanie tych urządzeń. Najwięcej pomp ciepła jest wykorzystywane w Szwecji, gdzie około 1,6 mln domów jest wyposażone w te urządzenia. W Polsce pierwsze pompy ciepła zainstalowano na początku lat 90., z roku na rok można zauważyć rosnące zainteresowanie tą technologią, które jest podyktowane m.in. programami wsparcia na jej zakup oraz montaż.


    W trakcie pracy pompy ciepła czynnik chłodniczy przechodzi następujące zmiany stanu:
    1–2 odparowanie – czynnik chłodniczy zaczyna odparowywać w układzie zamkniętym. Energia (entalpia parowania) pozyskiwana jest z otoczenia, np.: powietrza na zewnątrz;
    2–3 sprężanie – sprężarka podnosi ciśnienie, a tym samym temperaturę czynnika roboczego wykorzystując energię napędową, dostarczaną z zewnątrz. Entalpia (zawartość energii) wzrasta;
    3–4 skraplanie – czynnik chłodniczy w układzie ulega skropleniu w procesie kondensacji, oddając energię pobraną ze środowiska, zwiększoną o energię pochodzącą ze sprężarki;
    4–1 rozprężanie – czynnik chłodniczy ulega rozprężeniu, czyli temperatura i ciśnienie są sprowadzone za pomocą zaworu rozprężnego do poziomu wyjściowego. Po wejściu czynnika roboczego do parownika cały proces odparowania zaczyna się od nowa.


    Najważniejszym parametrem charakteryzującym pompy ciepła jest współczynnik wydajności lub efektywności COP (ang. Coefficient of Performance), czyli stosunek pomiędzy mocą grzewczą pompy ciepła a niezbędną do napędu sprężarki mocą elektryczną. Zwykle w danych technicznych jest on podawany zgodnie z normą EN 255 dla parametrów 0°C temperatury na wejściu do pompy ciepła z dolnego źródła i 35°C na zasilaniu systemu grzewczego. Im wyższa wartość współczynnika COP pompy ciepła, tym wyższa jest jej efektywność. Zgodnie z nowymi wytycznymi UE wprowadzono współczynnik SCOP (SPF) (ang. Seasonal Coefficient of Performance), czyli sezonowy współczynnik efektywności energetycznej, oznaczający całościowy wskaźnik efektywności urządzenia, reprezentatywny dla całego wyznaczonego sezonu ogrzewczego.

  • Efektywne Pompy Ciepła i Magazynowanie Energii Ciepła

    W energetyce na skalę techniczną opanowane jest magazynowanie ciepła. W rocznym cyklu pracy systemu magazynowania energii można wyróżnić dwie zasadnicze fazy:
    - akumulowanie energii (ładowanie magazynu)
    - odzyskiwanie energii (rozładowanie magazynu)

    PROBLEMY DO ROZWIĄZANIA PRZY MAGAZYNOWANIU WYTWORZONEJ ENERGII CIEPŁA/CHŁODU:

    - Konieczność akumulacji energii w postaci ciepła i chłodu
    - Sposoby akumulacji ciepła/chłodu
    - Magazynowanie ciepła w budownictwie
    - Wpływ pojemności cieplnej na efektywność energetyczną
    - Sposoby wkomponowania magazynów energii w strukturę budynku


    Bezpieczniej z akumulatorem ciepła –konkretne rozwiązanie

    Zalety takich rozwiązań :
    -zmniejszenie nierównomierności obciążenia bloku ,
    -zwiększenie stopnia skojarzenia,
    -zwiększenie stopnia elastyczności i sprawności ,
    -wzrost produkcji energii elektrycznej w porach przy wyższej cenie energii elektrycznej,
    -możliwość wyeliminowania pracy w pseudokondensacji w okresie letnim,
    -możliwość wyeliminowania pracy kotłów szczytowych w okresach przejściowych,
    -zapewnienie dostawy ciepła w przypadku awarii bloku, zapewnienie dłuższej żywotności pracujących urządzeń i zmniejszenie ich awaryjności poprzez zapewnienie stałego (niezmiennego) obciążenia urządzeń..


    Ilość energii, jaką można w nim zgromadzić, to 1 600 MWh. Energia ta wystarczy do jednoczesnego ogrzania około 25 000 mieszkań w Warszawie przez całą dobę. Inwestycja kosztowała ok. 50 mln zł.


    Efektywne Pompy Ciepła i Magazynowanie Energii Ciepła - Plik PDF Więcej na ten Temat

  • Prosument bez tajemnic – fakty i mity o programie

    Program pn. „Wspieranie rozproszonych, odnawialnych źródeł energii – Prosument – linia dofinansowania z przeznaczeniem na zakup i montaż mikroinstalacji odnawialnych źródeł energii” ma na celu promowanie nowych technologii OZE oraz kształtowanie w społeczeństwie postaw prosumenckich. Duży nacisk kładziony jest na podniesienie świadomości inwestorskiej i ekologicznej o odnawialnych źródłach energii


    Celem nadrzędnym programu jest rozwój rynku dostawców urządzeń i instalatorów oraz zwiększenie liczby miejsc pracy w sektorze. Ma on stanowić kontynuację i rozszerzenie zakończonego w 2014 r. programu dotyczącego wspierania rozproszonych, odnawialnych źródeł energii – dopłat na częściowe spłaty kapitału kredytów bankowych, przeznaczonych na zakup i montaż kolektorów słonecznych dla osób fizycznych i wspólnot mieszkaniowych.

    Program „Prosument” został stworzony jako instrument polityki energetycznej państwa i wychodzi naprzeciw realizacji założeń dyrektywy 2009/28/WE w sprawie wspierania oraz promowania instalacji OZE. Opracowany na gruncie naszego prawa jest jednym z przejawów tworzenia przyjaznych procedur udostępniających środki finansowe na rozwój małych i mikroinstalacji OZE. Skierowany jest do osób fizycznych oraz wspólnot i spółdzielni mieszkaniowych, a także do jednostek samorządu terytorialnego i ich związków na zakup oraz montaż urządzeń. U podstaw realizacji programu leży znaczne ograniczenie lub uniknięcie emisji CO2 do atmosfery w wyniku zwiększenia produkcji energii z odnawialnych źródeł, a tym samym wywiązanie się przez Polskę z założeń pakietu klimatycznego i celów nałożonych przez dyrektywę unijną.

    Prosument to konsument zaangażowany we współtworzenie i promowanie produktów ulubionej marki oraz jednoczesną produkcję oraz konsumpcję dóbr i usług. W mikroinstalacji jest on wytwórcą energii elektrycznej w celu jej zużycia na potrzeby własne lub sprzedaży w ilości nie większej, niż 30% energii wytworzonej w danym roku. Prosument produkuje energię (elektryczną i cieplną), którą zużywa głównie na własne potrzeby, a jej nadmiar sprzedaje do sieci zewnętrznej.


    PROducent + konSUMENT= PROSUMENT

    Działalność prosumenta jako małego wytwórcy energii elektrycznej nie jest działalnością gospodarczą i nie wymaga wpisu do rejestru, a jedynie wpis na listę Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. W ramach niniejszego programu łączna alokacja środków, jaką postawił NFOŚiGW na realizację zadań w latach 2014–2022, wynosi 800 mln zł, a możliwość zawierania umów kredytowych istnieje do końca 2020 r. Z tej puli kwota 300 mln zostanie przeznaczona na bezzwrotne dotacje. Obecnie prowadzony jest nabór pilotażowy dla jednostek samorządu terytorialnego oraz ich związków w ramach puli o wartości 100 mln zł. W latach kolejnych uruchomiona zostanie II część pilotażowa programu w wysokości 300 mln zł, która w dużej mierze zostanie uzależniona od wyników programów pilotażowych oraz zmian zachodzących na rynku, w tym zmian legislacyjnych. W ramach programu przewiduje się następującą alokację środków dla poszczególnych instrumentów: 100 mln zł dla jednostek samorządu terytorialnego; 200 mln zł zostanie postawione przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej do dyspozycji poprzez banki i poprzez Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w kwocie po 100 mln. Wnioski będą przyjmowane na bieżąco, jednakże w ramach limitów kwotowych określonych na dany okres i w odniesieniu do dostępności środków w danym okresie finansowym. Kryterium dodatkowym będzie kompletność wniosku i kolejność jego przyjęcia przez jednostkę finansującą. Podjęte działania oraz ciągły nabór wniosków mają służyć większej dostępności do programu i środków w nim lokowanych, co ma przełożyć się na większe zainteresowanie programem.


    Warunki niezbędne do tego, aby można było aplikować o środki z programu, muszą być zawarte w specyfikacji instalacji do produkcji energii elektrycznej lub energii elektrycznej i cieplnej. Mają one wykorzystywać technologie przyjazne środowisku i efektywne energetycznie. Powinny też być sprzężone, najlepiej w układy kompilujące różne technologie, w jeden zintegrowany układ. Istotnym ograniczeniem jest fakt, iż w programie nie przewiduje się finansowania zakupu i montażu urządzeń służących wyłącznie do produkcji ciepła. W ramach programu finansowane będą instalacje do produkcji energii elektrycznej lub ciepła i energii elektrycznej wykorzystujące źródła ciepła opalane biomasą, pompy ciepła oraz kolektory słoneczne o zainstalowanej mocy cieplnej do 300 kWt. Dotowane będą też systemy fotowoltaiczne, małe elektrownie wiatrowe oraz układy mikrokogeneracyjne (w tym mikrobiogazownie) o zainstalowanej łącznej mocy elektrycznej do 40 kWe.


    Wsparciem finansowym objęte zostanie przedsięwzięcie polegające na zakupie i montażu małych instalacji lub mikroinstalacji na potrzeby istniejących lub będących w budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych czy wielorodzinnych. W ramach powyższych działań finansowane będą następujące instalacje do produkcji energii elektrycznej lub do produkcji ciepła i prądu:
    * źródła ciepła opalane biomasą o zainstalowanej mocy cieplnej do 300 kWt;
    * pompy ciepła o zainstalowanej mocy cieplnej do 300 kWt;
    * kolektory słoneczne o zainstalowanej mocy cieplnej do 300 kWt;
    * systemy fotowoltaiczne o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kWp;
    * małe elektrownie wiatrowe o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kWe;
    * mikrokogeneracja o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kWe z przeznaczeniem dla budynków mieszkalnych, znajdujących się na terenie jednostki samorządu terytorialnego lub związku jednostek samorządu terytorialnego będącej beneficjentem programu.


    Warto pamiętać, że projekt instalacji powinien być wykonany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności instalacyjnej, a urządzenia powinny być zainstalowane przez certyfikowanego instalatora OZE, czyli osobę, która uzyskała wpis w jawny rejestr Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego w zakresie danej instalacji OZE. Natomiast urządzenia wchodzące w skład instalacji powinny być fabrycznie nowe, posiadać gwarancję producentów głównych urządzeń na co najmniej 5 lat od daty uruchomienia instalacji, posiadać rękojmię wykonawcy instalacji na co najmniej 3 lata oraz instrukcję obsługi i użytkowania w języku polskim.


    Moc cieplna instalacji grzewczej winna wynikać z obliczeniowego zapotrzebowania budynku na ciepło określonego wg normy PN-EN 12831 „Instalacje ogrzewcze w budynkach – Metoda obliczania projektowego obciążenia cieplnego” lub równoważnej. Zapotrzebowanie na ciepło nie może przekroczyć: w przypadku budynków nowych – 50 W/m2, w przypadku budynków modernizowanych – 80 W/m2 powierzchni ogrzewanej. W przypadku instalacji służących wyłącznie na potrzeby przygotowania wody użytkowej (c.w.u) z dofinansowania wyklucza się podłączonych odbiorców ciepła ze scentralizowanej sieci ciepłowniczej.


    W skład instalacji do produkcji energii elektrycznej, które nie będą podłączane do sieci elektroenergetycznej, muszą wchodzić urządzenia do magazynowania energii, dobrane odpowiednio do mocy instalacji. Jeżeli projekt instalacji przewiduje montaż akumulatorów do magazynowania energii elektrycznej, to powinny one posiadać: pojemne akumulatory dobrane adekwatnie do znamionowej mocy instalacji, lecz nie mniejsze niż: 1kWh dla mocy do 3 kW włącznie, 2 kWh dla mocy od 3 do 6 kW włącznie, 3 kWh dla mocy od 6 kW do 10 kW włącznie, 4 kWh dla mocy powyżej 10 kW. Baterie powinny mieć możliwość łączenia szeregowo i równolegle w moduły dające poziom 24V lub 48V i 96V z możliwością co najmniej 2500 pełnych cykli ładowania i rozładowania do 80% pojemności oraz posiadać możliwość odczytu stanu naładowania baterii, napięć i statusu ładowania. System zarządzania baterią powinien posiadać co najmniej funkcje: monitoringu napięcia każdego ogniwa, balansowania ogniw, zabezpieczenia przed wysokimi prądami, przepięciem i zwarciem, monitorowaniem temperatury ogniw i układu zabezpieczającego. Ważnym elementem z punktu użytkowania akumulatorów jest ich żywotność, która nie będzie niższa niż 7 lat i powinna być gwarantowana przez producenta urządzenia. Elementem kluczowym instalacji jest inteligentny licznik energii elektrycznej umożliwiający gromadzenie i lokalną prezentację danych o ilości energii wytworzonej w danej instalacji oraz umożliwiający podłączenie modułu komunikacyjnego do przesyłania danych o produkcji energii w danej instalacji OZE. Licznik na koszt własny zainstaluje przedsiębiorstwo energetyczne, nie obciążając tym samym w żaden sposób wytwórcy energii. Zostało to zagwarantowane ustawowo jako obowiązek po stronie zakładu energetycznego, odbierającego prąd z danej instalacji OZE po ostatniej nowelizacji prawa energetycznego.


    Wytwórcy energii w ramach częściowego net meetingu będą rozliczali się z zakładem energetycznym co pół roku z wyprodukowanej i kupionej energii po cenie 80% średniej ceny energii na rynku hurtowym z roku ubiegłego (zgodnie ze stanem prawnym na grudzień 2014 r.) lub po cenie 100% średniej ceny z rozliczenia kwartalnego (jak zakłada to kolejny projekt ustawy OZE). Ten drugi system rozliczania miałby obowiązywać od 2016 r. System 1:1 zakupu i produkcji energii z instalacji prosumenckich zrównoważy tylko i wyłącznie cenę kupowanej energii, bez opłaty dystrybucyjnej i innych składników taryfowych naliczanych przez operatorów energetycznych. System 1:1 jest bardziej korzystny dla prosumenta niż obowiązujący obecnie 80%.


    Wysokość dofinansowania będzie się wahać w zależności od tego, kto będzie się ubiegał o dofinansowanie oraz od celu finansowania. Średnio szacuje się kwoty od 100 do 150 tys. zł dotacji dla każdego spełniającego warunki formalne opisywanego programu. W założeniach jest on instrumentem finansowo-prawnym, mającym na celu promowanie i rozwój technologii OZE w Polsce w oparciu o energetykę rozproszoną małych i mikroinstalacji. Jego realizacja opiera się na poziomie dotacji wynoszącym do 40%. Właściciele mikroinstalacji, którzy postarają się o uzyskanie finansowania swoich inwestycji, będą mogli zgłaszać się do banków współpracujących z NFOŚiGW a także do WFOŚiGW oraz gmin.


    Program jest bardzo atrakcyjną alternatywą dla stale rosnących cen prądu i niezależności energetycznej naszych domów. Każdy dbający o finanse domowe i ceniący niezależność, wygodę oraz nowe technologie powinien zainteresować się możliwościami, jakie stwarza. Szansa uzyskania dofinansowania pochodzącego ze środków NFOŚiGW czyni program bardzo atrakcyjnym, zwiększając konkurencyjność urządzeń OZE, takich jak źródła ciepła opalane biomasą, pompy ciepła oraz kolektory słoneczne o zainstalowanej mocy cieplnej do 300 kWt, systemy fotowoltaiczne, małe elektrownie wiatrowe oraz układy mikrokogeneracyjne (w tym mikrobiogazownie) o zainstalowanej mocy elektrycznej do 40 kWe.


    Od początku jego funkcjonowania przeprowadzono wiele analiz, opierając się na wyjściowym proponowanym poziomie dotacji wynoszącym 40%. Efektywna dotacja będzie się kształtowała faktycznie na poziomie około 25%. O dalszych losach rozwoju „Prosumenta” zadecyduje analiza i okresowa ocena programu oraz realizacja założeń leżących u jego podstaw po zakończeniu pierwszego okresu pilotażowego realizacji inwestycji OZE, finansowanych w ramach lokowanych środków oraz jego popularność jako instrumentu pomocowego rozwojowi OZE w Polsce.


  • Certyfikacja Instalatorów OZE Część 1.

    Wraz z nowelizacją ustawy Prawo Energetyczne z dnia 11 września 2013 r., zwanego potocznie „Małym Trójpakiem Energetycznym”, został wprowadzony do porządku prawnego Polski zapis odnośnie do warunków i trybu wydawania certyfikatów instalatorom mikroinstalacji i małych instalacji oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie danej instalacji OZE. Wprowadzony system certyfikacji jest instrumentem implementacji założonych celów wynikających z dyrektywy 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych

    Obowiązek certyfikacji instalatorów OZE został zakreślony w art. 14 ustępie 3, ww. dyrektywy. Państwa członkowskie UE zobowiązano do zapewnienia do dnia 31 grudnia 2012 r. dostępu do systemów certyfikacji lub równoważnych systemów kwalifikowania w zakresie systemów OZE, takich jak kotły i piece na biomasę, systemy fotowoltaiczne i systemy ciepła słonecznego, płytkich systemów geotermalnych oraz pomp ciepła. Systemy te mogły uwzględniać istniejące systemy w danym państwie członkowskim oraz ich struktury, ale przede wszystkim powinny opierać się na kryteriach określonych w załączniku IV do ww. dyrektywy. Określone cele z dyspozycji (załącznika nr IV dyrektywy 2009/28/WE) zostały wprowadzone do naszego systemu prawnego poprzez Rozdział 3b znowelizowanej ustawy Prawo energetyczne, a doprecyzowane przez dwa rozporządzenia Ministra Gospodarki, tj.

    * Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie warunków i trybu wydawania certyfikatów oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 505). oraz
    * Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu, wydanie i przedłużenie ważności certyfikatu oraz udzielanie akredytacji w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 425).


    Ważnym uregulowaniem systemowym, z punktu widzenia dostępności instalatorów europejskich do jednolitego rynku pracy, jest zapis odnoszący się do wzajemnej uznawalności certyfikatów instalatorów OZE z innych państw członkowskich przez państwa członkowskie. Tego typu uregulowanie jest potwierdzeniem otwarcia rynku pracy, wyrazem stosowania zasady swobody dostępu do wykonywania zawodów i wzajemnej uznawalności kwalifikacji (art. 53 TofUE) instalatorów w każdym z państw członkowskich dla obywateli UE, a tym samym swobodzie gospodarczej (art. 56 TofUE w powiązaniu z art. 57 TofUE) oraz swobodzie przepływu usług i migracji osób (art. 45–49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej).


    Do nowelizacji ustawy prawo energetyczne z dnia 11 września 2013 r., implementującej założenia dyrektywy 2009/28/WE, nie istniał w naszym kraju żaden odrębny system certyfikacji i potwierdzania kwalifikacji instalatorów w grupie urządzeń OZE. Nadto, sama definicja legalna odnawialnych źródeł energii została wprowadzona nowelizacją prawa energetycznego dopiero w roku 2011, czyli przed ostatecznym terminem implementacji dyrektywy 2009/28/WE, i w trakcie trwania prac na polską wersją ustawy OZE, która notabene do grudnia 2014 r. nie została wprowadzona do polskiego porządku prawnego.


    W Polsce do czasu wprowadzenia certyfikacji instalatorów OZE funkcjonowała i nadal funkcjonuje procedura potwierdzania kwalifikacji osób zajmujących się eksploatacją urządzeń, instalacji i sieci, które określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 kwietnia 2003 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 828 z późn. zm.). Wprowadzone wraz z nowelizacją prawa energetycznego przepisy odnośnie do certyfikacji instalatorów OZE nie tworzą co do zasady nowego regulowanego zawodu, ale są poświadczeniem posiadania wysokich kwalifikacji zawodowych instalatora i uznawalności jego kwalifikacji w każdym państwie UE. Instalator OZE musi posiadać umiejętności wymagane do instalacji właściwych urządzeń i systemów, tak aby spełniały one wymogi klienta w zakresie ich eksploatacji i niezawodności oraz cechowały się solidną jakością rzemieślniczą, a przede wszystkim były zgodne ze wszystkimi obowiązującymi zasadami i normami, w tym dotyczącymi oznakowania energetycznego i ekologicznego. Nadrzędnym celem wprowadzenia systemu certyfikacji ma być ochrona zdrowia i życia prosumentów eksploatujących mikroinstalacje oraz małe instalacje OZE, które jako układy zostały doprecyzowane w prawie energetycznym. Mikroinstalację OZE doprecyzowano w art. 3, pkt. 20b prawa energetycznego jako odnawialne źródło energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 40 kW, przyłączone do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kW, lub o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej nie większej niż 120 kW. Mała instalacja OZE została doprecyzowana w art. 3 pkt. 20c prawa energetycznego jako odnawialne źródło energii o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 40 kW i nie większej niż 200 kW, przyłączone do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kW lub o łącznej mocy zainstalowanej cieplnej większej niż 120 kW i nie większej niż 600 kW.


    W myśl obowiązujących w Polsce przepisów, posiadanie przez instalatora OZE certyfikatu wydanego przez Urząd Dozoru Technicznego nie jest obligatoryjne. Jego fakultatywność została wyrażona w art. 20h ustęp 1 ustawy Prawo energetyczne. W dyspozycji przepisu prawnego użyto sformułowania „może wystąpić”. Taki zapis świadczy jedynie o tym, iż norma prawna posiadania certyfikatu nie jest obligatoryjna, a fakultatywna. Jedynym dokumentem, jaki musi posiadać instalator OZE, są obowiązkowe uprawnienia wydawane dla danej branży oraz fakultatywne certyfikaty wydawane przez producentów danego typu urządzenia OZE, jakie odbył instalator u producenta urządzenia lub dystrybutora marki. Obowiązek posiadania certyfikatu przez instalatora nie wynika także z pozostałych przepisów zamieszczonych w rozdziale 3b (art. 20h do 20zd) ustawy. Należy także mieć na względzie fakt, że ustawodawca posługuje się określonymi zwrotami w sposób racjonalny. Nie można zatem przyjmować w procesie wykładni, iż określonych wyrazów użyto w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby, że są one „puste” znaczeniowo. Ustawodawca wprost dopuścił możliwość montowania instalacji energetycznych i elektrycznych przez osoby nieposiadające certyfikatu, a posiadanie niniejszego certyfikatu jest dodatkowym uprawnieniem i może podnieść wiarygodność osoby dokonującej instalacji mikroinstalacji oraz małych instalacji. Już wiadomo, iż w kolejnej nowelizacji prawa energetycznego fakultatywny charakter certyfikatu instalatora OZE zostanie zastąpiony obowiązkiem posiadania certyfikatu. Wynika to z faktu, iż polski rynek instalatorów oraz firm akredytowanych musi „oswoić się” z nowym prawem, w sposób bardzo naturalny i harmonijny przyjąć i zaakceptować zmiany, jakie niesie ze sobą harmonizacja prawa. Nadto musi wykształcić się swoista pragmatyka zawodowa instalatorów OZE oraz świadomość, iż instalator musi stale podnosić swoje kwalifikacje zawodowe na kursach i szkoleniach, gdyż raz zdobyta wiedza na studiach ukończonych lata temu jest niewystarczająca w odniesieniu do zmian i ewolucji technologicznej układów OZE na rynku. Obecny rozwój technologii OZE następuje bardzo szybko, stale zmieniając trendy i rozwiązania wpływające na jakość urządzeń OZE. Dlatego też dość szczegółowo zostało określone w ustawie prawo energetyczne – kto może starać się o wydanie certyfikatu instalatora OZE i jakie musi spełniać warunki formalne.


    Obecnie większość instalatorów wpisanych na listę Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego uzyskała wpis na podstawie posiadanego wykształcenia; jest też spore grono osób, które uzyskały wpis na podstawie pozytywnie zdanego egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną Urzędu Dozoru Technicznego. Warunki wydania certyfikatu określono w art. 20h do art. 20zd.


    Certyfikat może być wydany instalatorowi, który spełnia następujące warunki formalne:


    1) posiada:
    * pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych;
    * dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe, wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) lub inny równoważny dokument potwierdzający kwalifikacje do instalacji urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych lub elektrycznych, lub
    * udokumentowane trzyletnie doświadczenie zawodowe w zakresie instalowania lub modernizacji urządzeń i instalacji: sanitarnych, energetycznych, grzewczych, chłodniczych lub elektrycznych, lub
    * świadectwo ukończenia co najmniej dwusemestralnych studiów podyplomowych lub równorzędnych, których program dotyczył zagadnień zawartych w zakresie programowym szkoleń określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 20v pkt 2, lub
    * zaświadczenie o ukończeniu szkolenia u producenta danego rodzaju odnawialnego źródła energii, które w części teoretycznej i praktycznej zawierało zagadnienia w zakresie projektowania, instalowania, konserwacji, modernizacji lub utrzymania w należytym stanie technicznym odnawialnego źródła energii;
    * nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów i obrotowi gospodarczemu;
    * ukończył szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o wydanie certyfikatu instalatora mikroinstalacji lub małej instalacji, poświadczone zaświadczeniem, przeprowadzone przez akredytowanego
    * organizatora szkoleń, o którym mowa w art. 20q ust. 1 lub w art. 20w, w zakresie dotyczącym instalowania danego rodzaju odnawialnego źródła energii;
    * złożył z wynikiem pozytywnym egzamin przeprowadzony przez komisję egzaminacyjną, odpowiednio dla danego rodzaju odnawialnego źródła energii, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia ukończenia szkolenia podstawowego

    2) posiada:
    * dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej, lub
    * dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zakresie urządzeń i systemów energetyki odnawialnej wydany na podstawie przepisów ustawy o systemie oświaty, lub
    * dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych,
    * cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.) – może uzyskać certyfikat, jeżeli spełnia warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. a oraz w pkt 2.


    Wszelkie dokumenty wydawane w postępowaniu przez Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego są odpłatne i stanowią przychód Urzędu Dozoru Technicznego. Wszelkie wpłaty wnoszone są jako przedpłaty i nie podlegają zwrotowi w razie odmowy wydania certyfikatu lub uzyskania akredytacji. Stawki uzależnione są od kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej i ogłoszone przez prezesa GUS na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Dozoru Technicznego. Sam natomiast egzamin powinien odbywać się przynajmniej dwa razy do roku w jednostkach regionalnych Urzędu Dozoru Technicznego.


    Należy również wspomnieć o powołanym organie odwoławczym od decyzji prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, jakim jest Komitet Odwoławczy składający się z 10 osób na 4-letnią kadencję, posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie dotyczącym certyfikacji i akredytacji. Członkowie komitetu powoływani są przez Ministra Gospodarki po zasięgnięciu opinii prezesa UDT o zgłoszonych kandydatach na wniosek organów, stowarzyszeń i organizacji, których zakres działania obejmuje zadania związane z promowaniem i wykorzystaniem OZE.


    Komitet Odwoławczy zajmuje się wszelkimi kwestiami w zakresie odmowy wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu, odmowy przedłużenia ważności certyfikatu, odmowy udzielenia akredytacji lub cofnięcia akredytacji. KO jako organ kontroli decyzji prezesa UDT od początku swojego powołania zasiadał kilkakrotnie do rozpatrywania wniesionych odwołań o odmowie wydania certyfikatu, głównie za sprawą niewłaściwej interpretacji art. 20 h ustęp 4 pkt. 3 ustawy prawo energetyczne i wadliwym przekonaniu składających wniosek o wydanie certyfikatu na podstawie posiadanego wykształcenia. Tematyka ta będzie kontynuowana w kolejnych wydaniach.


    Literatura

    [1] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (tekst mający znaczenie dla EOG), Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 140/16 PL z dnia 5 czerwca 2009 r.
    [2] Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.).
    [3] Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie warunków i trybu wydawania certyfikatów oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 505).
    [4] Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu, wydanie i przedłużenie ważności certyfikatu oraz udzielanie akredytacji w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 425).

  • Certyfikacja Instalatorów OZE Część 2.

    Od chwili nowelizacji ustawy Prawo energetyczne w zakresie implementacji założeń wynikających z dyrektywy 2009/28/WE, zwanej „Małym Trójpakiem”, poprzez ustawę o OZE, certyfikacja instalatorów OZE wzbudza wiele emocji i kontrowersji w środowisku instalacyjnym.

    Ustawa o odnawialnych źródłach energii, uchwalona 20 lutego 2015 r., częściowo weszła w życie 4 maja 2015 r., a w pełnym zakresie będzie obowiązywała od 2 stycznia 2016 r. W zakresie certyfikacji instalatorów OZE ustawa ta uchyliła przepisy rozdz. 3b ustawy Prawo energetyczne. Zakres dyspozycji uchylonych przepisów rozdz. 3b (art. 20h do art. 20zd) został w pełni powtórzony i uzupełniony w ustawie o OZE, w której certyfikacja instalatorów OZE została opisana w rozdz. 7, w zakresie art. 136 do art. 159, natomiast przepisami wykonawczymi do tej części ustawy są rozporządzenia właściwe dla uchylonej ustawy Prawo energetyczne i pozostają obowiązujące przez 18 miesięcy od wejścia w życie ustawy, tj. od dnia 4 maja 2015 r. Rozporządzeniami tymi są: rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie warunków i trybu wydawania certyfikatów oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 505) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu, wydanie i przedłużenie ważności certyfikatu oraz udzielanie akredytacji w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 425).

    * Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie warunków i trybu wydawania certyfikatów oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 505). oraz
    * Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu, wydanie i przedłużenie ważności certyfikatu oraz udzielanie akredytacji w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz 425).


    Jak uzyskać certyfikat instalatora OZE?

    Zarówno ustawa o OZE, jaki i ustawa Prawo energetyczne w zakresie certyfikacji instalatorów OZE dawała możliwość uzyskania certyfikatu instalatora OZE w zakresie kotłów i pieców na biomasę lub systemów fotowoltaicznych, lub słonecznych systemów grzewczych, lub pomp ciepła, lub płytkich systemów geotermalnych. Dokument ten w zakresie poszczególnych rodzajów instalatora OZE można było uzyskać w dwojaki sposób: na podstawie egzaminu pozytywnie złożonego w Urzędzie Dozoru Technicznego (UDT) lub na podstawie posiadanego wykształcenia. W Polsce jest 31 jednostek regionalnych UDT w których przynajmniej 2 razy w roku odbywają się egzaminy na certyfikowanych instalatorów OZE, którzy uprzednio ukończyli kurs w jednostce akredytowanej przez UDT dla danego rodzaju OZE. Listę akredytowanych jednostek szkoleniowych w formie rejestru publicznego prowadzi UDT. Akredytowanego organizatora szkoleń w zakresie danego źródła OZE można sprawdzić na stronie internetowej Urzędu (http://www.udt.gov.pl/wykazy/osrodki_szkoleniowe_OZE.html?OZE). Na dzień 25 listopada 2015 r. w całej Polsce akredytację uzyskało w sumie 51 jednostek szkoleniowych, a lista sukcesywnie się powiększa o kolejnych akredytowanych organizatorów.


    Zakres programowy i wiedza, jaką instalator musi zdobyć podczas kursu/szkolenia, wynika bezpośrednio z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie warunków i trybu wydawania certyfikatów oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz. 505). Na tej podstawie opracowywane są pytania egzaminacyjne w części teoretycznej oraz części praktycznej danego źródła OZE. Egzamin państwowy jest najbardziej miarodajnym instrumentem weryfikacji wiedzy i umiejętności instalatora OZE danej instalacji. Sam egzamin podzielony jest na część teoretyczną, zawierającą 24 pytania zamknięte jednokrotnego wyboru, ograniczone czasem 60 minut na ich rozwiązanie, oraz część praktyczną, zawierającą trzy zagadnienia do opracowania w czasie 90 minut. Wyniki egzaminów w UDT są jawne i podawane do publicznej wiadomości i można je sprawdzić na stronie Urzędu (http://www.udt.gov.pl/bip/).


    Komitet Odwoławczy

    Organem odwoławczym i nadzorującym decyzje Prezesa UDT jest Komitet Odwoławczy. Do zadań Komitetu należy rozpatrywanie odwołań w sprawach odmowy wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu, odmowy przedłużenia ważności certyfikatu, odmowy udzielenia akredytacji oraz cofnięcia akredytacji. Komitet Odwoławczy liczy nie więcej niż 10 osób posiadających wiedzę i doświadczenie w zakresie certyfikacji i akredytacji, a kadencja Komitetu trwa cztery lata od dnia powołania. W jego skład wchodzą proporcjonalnie, w liczbie zapewniającej brak dominacji którejkolwiek ze stron, osoby reprezentujące organy administracji rządowej oraz ogólnopolskie stowarzyszenia i organizacje konsumenckie, pracodawców, gospodarcze i naukowo-techniczne, jeżeli zakres ich działania obejmuje zadania związane z promowaniem wykorzystania odnawialnych źródeł energii. Minister właściwy, po zasięgnięciu opinii Prezesa UDT o zgłoszonych kandydatach, na wniosek organów, stowarzyszeń i organizacji, o których mowa w ust. 4, powołuje oraz odwołuje członków Komitetu.


    Odwołanie wnosi się do Komitetu za pośrednictwem Prezesa UDT w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu, jego cofnięcia, odmowie przedłużenia ważności, odmowie udzielenia akredytacji lub jej cofnięcia. Komitet rozpatruje odwołania w składzie co najmniej trzyosobowym w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia wniesienia odwołania. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Komitet stwierdza jego zasadność i przekazuje sprawę Prezesowi UDT do ponownego rozpoznania albo oddala odwołanie. W przypadku oddalenia odwołania osobie lub podmiotowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem Komitetu w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o oddaleniu odwołania. W postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji.

    Możliwości uzyskania certyfikatu

    Oprócz możliwości uzyskania certyfikatu na podstawie złożonego egzaminu w UDT możliwe jest również uzyskanie certyfikatu na podstawie posiadanego wykształcenia. W tym zakresie instalator powinien posiadać dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej, wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) lub dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie instalacji odnawialnego źródła energii albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych, wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.)


    Literatura

    [1] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (tekst mający znaczenie dla EOG), Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 140/16 PL z dnia 5 czerwca 2009 r.
    [2] Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625, z późn. zm.).
    [3] Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. O Odnawialnych Źródłach Energii Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie warunków i trybu wydawania certyfikatów oraz akredytowania organizatorów szkoleń w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz. 505).
    [4] Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20 marca 2014 r. w sprawie wysokości opłat za przeprowadzenie egzaminu, wydanie i przedłużenie ważności certyfikatu oraz udzielanie akredytacji w zakresie odnawialnych źródeł energii (Dz.U. z 2014 r. poz. 425).

  • Polskie Stowarzyszenie Pomp Ciepła to organizacja non profit, która od 15 lat prowadzi działalność w zakresie propagowanie wykorzystywania i upowszechnianie stosowania pomp ciepła jak, magazynowania energii ciepła i chłodu, zagospodarowania energii odpadowej oraz budownictwa ekoenergetycznego.
    Od 11 lat jest stałym członkiem EHPA (Europejskiego Stowarzyszenia Pomp Ciepła) i uczestniczy aktywnie w lobbowaniu na rzecz systemów opartych na pompach ciepła w parlamencie europejskim.
    Promocja idei wykorzystania odnawialnych źródeł energii wśród społeczności lokalnych oraz upowszechnianie najlepszych rozwiązań technicznych dotyczących tego wykorzystania.
    PSPC udziela porad i konsultacji w zakresie możliwości wykorzystania technologii opartych o systemy pompa ciepła oraz magazynowania energii ciepła i chłodu.
    Upowszechnianie i wdrażanie europejskich idei integracyjnych poprzez tworzenie konsorcjów z partnerami krajowymi i zagranicznymi dla wspólnej realizacji celów i projektów związanych ze zrównoważonym rozwojem w odniesieniu do zaopatrzenia w ciepło i chłód.
    Powyższe cele PSPC realizuje również poprzez wspieranie szkolnictwa wyższego w tym poprzez podejmowanie inicjatyw, działań i projektów, w tym badawczych i szkoleniowych, które służą szeroko pojętemu rozwojowi zastosowań rozwiązań OZE ze szczególnym uwzględnieniem pomp ciepła, magazynów energii i budownictwa zero jak i plus energetycznego.
    Polskie Stowarzyszenie Pomp Ciepła bierze również czynny udział różnego rodzaju konferencjach, seminariach, piknikach ekologicznych na terenie całego kraju.
    Współpracujemy między innymi z Gdańskim Klastrem Budowlanym, NOT Gdańsk, UTP w Bydgoszczy, IMP PAN, SSW w Sopocie, Politechniką Gdańską i wieloma firmami z branży OZE.

  • Magazynowanie Energii na Potrzeby Ogrzewania/Chłodzenia - Przykłady Rozwiązań

    W energetyce na skalę techniczną opanowane jest magazynowanie ciepła.
    W rocznym cyklu pracy systemu magazynowania energii można wyróżnić
    dwie zasadnicze fazy:
    - akumulowanie energii (ładowanie magazynu)
    - odzyskiwanie energii (rozładowanie magazynu).

    PROBLEMY DO ROZWIĄZANIA PRZY MAGAZYNOWANIU WYTWORZONEJ ENERGII CIEPŁA/CHŁODU:


    - Konieczność akumulacji energii w postaci ciepła i chłodu
    - Sposoby akumulacji ciepła/chłodu
    - Magazynowanie ciepła w budownictwie
    - Wpływ pojemności cieplnej na efektywność energetyczną
    - Sposoby wkomponowania magazynów energii w strukturę budynku

    Magazynowanie Energii Na Potrzeby Ogrzewania/Chłodzenia>

  • Zarys Rozwoju Pomp Ciepła w Polsce

    W Pierwsze instalacje grzewcze z pompami ciepła zostały zbudowane w Polsce od koniec lat 80 ubiegłego wieku,

    PROBLEMY DO ROZWIĄZANIA PRZY MAGAZYNOWANIU WYTWORZONEJ ENERGII CIEPŁA/CHŁODU:


    Oczywiście były to instalacje niedoskonałe technicznie, ale spełniały swoją rolę - dostarczały ciepło przy użyciu energii elektrycznej, która była jak na owe czasy tania. Dopiero przełom lat 80 i 90, gdy do głosu doszły mechanizmy wolnorynkowe, spowodował przełamanie blokady technologicznej i zaczął się powolny, ale systematyczny proces rozwoju pomp ciepła w Polsce.

    Rynek Pomp Ciepła w Polsce

  • Zarys Rozwoju Pomp Ciepła w Polsce

    W Pierwsze instalacje grzewcze z pompami ciepła zostały zbudowane w Polsce od koniec lat 80 ubiegłego wieku,

    PROBLEMY DO ROZWIĄZANIA PRZY MAGAZYNOWANIU WYTWORZONEJ ENERGII CIEPŁA/CHŁODU:


    Oczywiście były to instalacje niedoskonałe technicznie, ale spełniały swoją rolę - dostarczały ciepło przy użyciu energii elektrycznej, która była jak na owe czasy tania. Dopiero przełom lat 80 i 90, gdy do głosu doszły mechanizmy wolnorynkowe, spowodował przełamanie blokady technologicznej i zaczął się powolny, ale systematyczny proces rozwoju pomp ciepła w Polsce.

    Rynek Pomp Ciepła w Polsce

PL
EN